Herrie se blog

Ou Bibberbeentjies is bang!

So sê die staat nou dat die kalkligdief se peperdyuur babawagters op belastingbetalerskoste aan die lig gekom het.

Bibberbeentjies Malema beklee geen staatsamp nie. Al was hy 'n amptelike spreker by die ANC, ekskuus, provinsiale regering se jeugdagvieringe in Botshabelo, toe hy weggekruip agter Zuma, destyds nog die Prez in waiting, grootbek opgegee het hoe vir Zuma doodgemaak sal word.

Dis juis oor daai trippie dat die ANC by die Openbare Beskermer verkla is, want nie Bibberbeentjies of Zuma het toe enige staatspos beklee wat hulle vir optrede by so 'n geleentheid, op staatskoste, laat kwalifiseer het nie.

Wat 'n mens laat wonder, het die belastingbetalers nie dan destyds ook vir Zuma se veelbesproke blouligbrigade opgedok nie? Al het Zuma geen staatspos of –amp beklee nie? Dat hy bloot bang genoeg was?

Die verduideliking dat iemand se lewe in gevaar is om R3000 00 per maand se lyfwagte te regverdig, klink vir Herrie wild. Met sowat 50 moorde per dag, om nie van gewapende rooftogte en verkragtings per dag in Suid-Afrika te praat nie, gaan daar darem bitter baie R300 000de per aand opgedok moet word.

Gaan elke besoeker by volgende jaar se wêreldbekertoernooi nou ook 'n paar lyfwagte kry?

Of moet 'n mens eers so 'n klomp sothede soos Bibberbeentjies kwytraak om die kalklig te steel om te kwalifiseer? (Dis nou terwyl mens half lus het om "kalklig" bietjie verkeerkeerd te spel deur van 'n oorbodige "l" ontslae te raak).

Die Curriebeker staan al vergeet op Loftus maar steeds word die derms uitgeryg ... hoe later hoe kwater.

Eers was dit die skeidsregter, soos Blouwillem sê, Jonathan Kaplyn, wat onder die nartjies deurgeloop het, maar algaande soos foto's wat van die beeldmateriaal af geneem is in omloop kom, is dit al hoe meer die lynregter, P. Lekgotle, wat met Steve se vrot pampoene gegooi word.

Ja, Herrie weet waarvoor die "P" eintlik staan, maar daar is nou soveel ander weergawes in omloop wat nie vir 'n gesinskoerant geskik is nie, dat Herrie liefs hierby volstaan.

Dis jammer dat die Vrystaat hom die tweede keer teen dieselfde "Pro" moes vasloop.

Daar is darem troos. Altwee die liedere wat die Bloues so aanhef, het Vrystaatse wortels. "Liefling" is die handewerk van wyle Heine Toerien van die Mielieblaarklub-faam, wat op Kroonstad grootgeword het. Steve wat die ander een (hoe gaan dit nou weer) aanhef, het van sy skooldae in Welkom deurgebring. Dis nie net die spelers wat van die Vrystaat af kom nie.

Laat die Blou Bulle die Curriebeker hou. Herrie het nog sy kerriebeker, al is dit op die oomblik 'n baie bitter beker.

Miskien moet die Cheetahs, as hulle weer sien Mr. P is kantman (ekskuus, assistent-skuinsregter) of skeelregter), sommer dadelik punte gee. Op dié manier word beserings voorkom, word spelers wat 'n skewe woord kwytgeraak het nie geskors nie, en kry die Cheetahs in elk geval nie die punte nie. Dis nou in wegwedstryde, sodat die ander span darem ook nie die hekinkomste kry om nog Cheetahs mee te koop nie. Met tuiswedstryde moet 'n mens net vir Mr. P in die oor fluiter Jannie Els, die man wat sulke mooi Naasslaanwerk vir die Vrystaat gedoen het of die amper vergete Nico Botha is onder die toeskouers.

En as dit nie genoeg is nie, net 'n kaalholler 'n draai oor die veld laat hardloop sodat Mr. P dink daai Bauernmeister, of so iets, is in die geweste. As hy 'n groot WP-voorspeler (Herrie kan uit die vuis nie onthou wie hy was of van waar hy gekoop was nie) so kan têkkel is Mr. P bloot kleingeld.

Maar eintlik is Herrie nou so moeg vir rugby, Herrie oorweeg dit om rolbal te gaan speel. Maar, so het Herrie agtergekom, rolbal is 'n baie gevaarlike sport. Jare gelede het 'n student aan die Saldanha-akademie wat provinsiaal gespeel het, se vriend sleg seergekry op die rugbyveld, en hy besluit toe die kool is die sous nie werd nie. (Dit was nou in die dae voor beroepsrugby en die koolblare groen blare, en die sous die soustrein geword het). Hy hou terstond op met rugby speel, en gaan speel rolbal. Maar met sy eerste probeerslag glip daai oumensalbaster uit sy hand, en vergruis 'n klomp beentjies in sy voet.

Hoede af vir die land se mense wat bereid is om hierdie gevaarlike spel aan te durf.

Herrie het jukskei oorweeg, maar as Herrie opgewonde raak, kry hy dalk net 'n skei wat 'n verergde speler by Herrie se een oor in, en die ander uitwerk. As die ou mooi mik, kan hy dalk Herrie se brein raaksteek.

Een van die grootste behoeftes, by wyse van spreke, vir Suid-Afrika se straatkinders en ander mense wat op straat leef, is ablusiegeriewe. 'n Oop ruimte wat vir die neem van bruidsfoto's voor 'n troue gewild is, is dus net so gewild onder die straatbewoners.

'n Joernalis het by geleentheid 'n straatkind aangespreek oor die onwelriekendheid van so 'n ruimte, toe dié flink verweer: "Dissie onsie, dis die bryde!"

Dit is moeilik om 'n groter krisis as die land se kragkrisis in te dink. Om koers uit die moeras te kry, is Bobby Goodsell as voorsitter van die direksie aangewys. Toe dit blyk dat die bestuurshoof, Jacob Maroga, se kop geëis word, was die vet dadelik in die vuur.

Ras, en nogmaals ras. Die Black Management Forum het woedend gereageer dat staasbeheerde korporasies die slagpale van professionele swart beroepslui te word. Die teenspoed wat sulke mense gekry het, word aan minagting van transformasie toegeskryf, en gerieflik vergeet dat daardie liggame in die grond in bestuur is.

Dit is nou ongeveer 20 jaar dat die laaste van die hoofwette wat as die sogenaamde apartheidswetgewing beskou is, van die wetboek gevee is. Hieronder tel die wetgewing ingevolge waarvan mense volgens ras geklassifiseer is. Dat liggame soos die Black Management Forum hoegenaamd bestaan, en een selfs die nuus gehaal het omdat wit joernaliste belet is toe pres. Jacob Zuma die vereniging toegespreek het, dui allermins op 'n sinchronisasie met die normalisering wat die afskaffing van die wetgewing in die oog gehad het.

Trouens, die prima-rassistiese opmerking word gereeld gehoor dat swart mense per definisie nie rassiste kan wees nie.

In die praktyk beteken dit dat Suid-Afrika hom geleidelik al dieper in die knyptang bevind. Om iemand se velkleur as verweer teen onbekwaamheid te opper trek niks verder as die landsgrense nie. Met die uitbreek van die Caster Semenya-sage was dit natuurlike instink om die rassekaart te speel, en rooi kaarte links en regs aan sogenaamde rassiste uit te deel. Dié wêreld het nie saamgespeel nie, en die skade was uitermate groot voor rasionalisme ingetree, en Cheuene en kie die trekpas gekry het.

Geen les is egter geleer nie, en presies dieselfde taktiek word in die Eskom-sage gebruik. Die ANC-jeugliga het so ver gegaan om te beweer Maroga se vyande was vir sy bonusse te midde van die krisis verantwoordelik om hom by die bevolking ongevoelig uit te beeld, en om hom so kwesbaar te maak.

Die reaksie is onheilspellend in die aangesig van die ANC se eie uitgespreekte voorneme om ter wille van dienslewering van sy onbekwame ontlooide kaders uit poste waarvoor hulle nie geskik is nie, te rangeer. Tot dusver is sodaniges lustig in parallelle of selfs hoër poste hersirkuleer, en dikwels is sake verder bemoeilik deurdat substandaardwerk deur die owerhede as van hoogstaande kwaliteit beoordeel wat bonusse verdien  – selfs al het die ouditeur-generaal anders geoordeel. Hoe diep die mes van voorneme gaan sny, moet dus nog gesien word. Maar selfs al word net die heel ernstige gevalle raakgesny, dui die huidige geraas daarop dat 'n groot rasse-kaart weer as troef op die tafel gegooi sal word.

Uit verskeie, veral negrofilistiese oorde met dr. Nico Smith 'n voorbok, is gewaarsku blankes moet waak daarteen om swart mense so te kritiseer omdat dit tot 'n bloedbad kan lei. Goodsell en me Barbara Hogan ervaar nou gramskap' Hopelik sal boere op plase nie in die vorm van nuwe vlae van plaasmoorde die ander deel van die spit afbyt nie.    

Cope's hope dashed?

Herman Toerien

Early days, but the signs that all is not well in Cope are still in the news.

But did Cope really stand a chance in the first place?

To start with: It was of vital importance to South African democracy that Cope should have succeeded – a black dominated but non-racial party.

A rainbow party.

There were two options. The one was to find a political base in the political landscape which was clearly vacant, or split a large party and copying its policies.

Cope opted for something in between, but leaning so much to the latter that the "in between" was effectively non-existent.

It thus not only swam in a overcrowded pond shared by the ANC, UDM and DA (humanist parties), but drew ANC support in such a fashion that well equipped people from other feeding sources were effectively alienated. 

Yes, there are some token appointments from other sources, and in the end probably over represented in terms of the constituencies they managed to keep stuck.

But where is the vacant political landscape?

The landscape of Christian democracy, Western European model. In other words, those parties heading ruling coalitions in countries such as the Netherlands, Belgium (especially Flanders), Germany etc.

They do not differ much in actual policy from the smaller parties of the European Christian Parties Movements, of which the Dutch ChristenUnie is the most prominent exponent, but in expression have more in common with the CDA and ACDP in South Africa.

As in Europe, these Christian Democratic parties in South Africa are small. The actual playing field of a party really tapping in on the 85 % South Africans claiming to be Christians remains vacant.

Former president FW de Klerk is one of the most prominent people who has often expressed his preference for a new Christian Democratic Party according to the Western Europe model.

In South Africa, a population not actually (in church context) reflect the post Christian image Europe had, or maybe still projects, would probably require playing in a field somewhere between the European style, and the style of South African Christian democratic parties. These tend to be charismatic dominated and thus very fundamentalist. Another is that of charismatic (religious) leaders bordering, or probably crossing the border, to dictatorship, either claimed by "anointment" or blamed on cultural tradition where a leader is a leader for life. The negatives are numerous, such if a leader believes the earth to be 6 000 years old, a person from the Dutch Reform Church believing earth to be 4,5 billion years old, will go nowhere in the party. This, naturally limits the growth potential of these parties to people sharing these fundamentalist views, and excluding main stream churches.

Cope saw some light, and selected a clergyman to effectively head the party's public image. It tried (in vain) to draw in prominent church leaders, such as Prof. Russel Bothman, but "scored" Dr. Allan Boesak.

Boesak's presence could be interpreted as an advantage in some communities, but as a severe draw back in others.   

Recent approaches, leading to joint media conferences and even media statements between Cope and the DA, however, indicated that the party still had no intention of moving in that direction.

There was sufficient approach from Christian democracy to sway Cope in this direction, and one such party, that of Peter Marais, actually joined Cope at an early stage.

It is not surprising, from the historical fall out perspective, that South Africa was left with this large political void. That this void persists amidst the humanist pond's over crowdedness, is not as easily to declare. It seems that the media may play an important role, with the media probably on average also more "left" than the average population, but also maybe instincts from the media to support the present obvious best alternatives to the ANC as counters to one party "democracy."

Or, must one be sceptical about 85% of the population claiming to be Christians, irrespective millions of people flocking to churches? After all, the country is the rape and murder capital of the world, with also other forms of crime at unacceptable levels (whatever levels may be considered to be acceptable), and even government now conceding that corruption is a problem.

South Africa is also not the only country where governments are elected into power, not representing the majority moral values. This week Main, a New England state of the USA, went to the polls and overturned legislation to legalise gay marriages. Maine was the 30^th state in the USA to outvote this legislation, with Californians outvoting a court decision which had the same impact.

Only five states have now legalised gay marriages with majority consent.

A recent poll indicated that most American now, for the first time since abortions on request was legalised, now oppose this practice. This came less than a year since they voted Obama into office, who not only set the campaign to outlaw abortions on request by 20 years, but also proclaimed a pro gay day of celebration.

Two of the three coalition parties in the three party coalition government of the Netherlands oppose abortions on request, but to be able to form this government, abortions was not even a coalition discussion point. No wonder a party such as the Australian Christian Democratic Party has objections to the Rule of Law above parliamentary rule. It claims that judges are not elected, and by giving them these powers, the voting public are stripped of some democratic rights.     

If put to popular vote, the South African public may well restore capital punishment, abolish gay legal binding (marriages), outlaw abortions on request, ban gambling at casino's and stop pornography on TV.

BUT they vote for parties favouring the opposite.

No wonder Cope did not venture on this road, but that may have been a mistake.

Mense wat terugvoer wil gee word versoek om dit regstreeks te doen aan dr. Christo Landman, clandman@netactive.co.za of  082 854 75 16

Dankie

'n Christelike etos tov staat en politiek

November 2009

1                                  Inleiding

1.1                           Die oogmerk van hierdie dokument  is om 'n uiteensetting te gee van 'n Christelike staats- en politieke model wat kan dien as alternatief vir die totalitêre tendense in die Suid-Afrikaanse samelewing.

2                                  Vertrekpunt

2.1                           Ons erken dat God Drie-enig die Skepper en Heerser van hierdie wêreld is. Hy reël alle dinge vir sy glorie en Hy spreek met die mens deur die Bybel, Sy Woord.

2.2                           Die hele skepping het in sonde geval en daardeur ook die mens. As gevolg hiervan is die mens gedoem tot die ewige verderf.

2.3                           Deur God se genade tree 'n reddingsplan in werking. God is die redder wat deur sy soewereine liefde Jesus Christus stuur om die mens van sy sonde te verlos sodat die mens weer aangeneem kan word.

2.4                           Waar die mens Jesus Christus as verlosser aanvaar veronderstel dit dat die mens daarna uit dankbaarheid leef en sy/haar lewe voortdurend heilig. Heiligheid beteken om op God se openbaring te reageer in vertroue en gehoorsaamheid; in geloof en aanbidding; in gebed en lofprysing – om dus in die lig van die Woord te leef.

3                                  Skeppingsorde/Samelewingsorde

God se skepping is ordelik en word gekenmerk deur verskeidenheid en vervlegtheid van funksies en strukture. Hierdie skepping het met verloop van tyd deur die werking van die mens op verskillende plekke op verskillende maniere ontplooi. As kroon van Sy skepping funksioneer die mens dus in 'n verskeidenheid lewensvorme wat deur verskillende beskawingsvlakke bepaal word wat wissel van 'n ongedifferensieërdheid tot 'n gedifferensieërdheid.

3.1                           'n Gedifferensieërde samelewing word gekenmerk deur 'n verskeidenheid eie-soortige samelewingstrukture. Die eie-soortigheid van strukture vind sy beslag in die verskillende funderings en bestemmingsfunksies van die onderskeie strukture.

3.2                           Die funderingsfunksie lewer die moontlikheid van bestaan en waarborg die realiteit van die spesifieke struktuur. Die bestemmingsfunksie bepaal 'n struktuur se tipiese geaardheid; rig al sy funksies op die struktuur se individuele doel en waarborg die struktuur se individualiteit.

4                                  Rol van die mens

4.1                           Die mens is 'n unieke wese, geskape na die beeld van God met die opdrag om die aarde te ontwikkel en te onderhou. Deur Christus se versoeningsdaad op die kruis is die mens nie net verlos "van" die sonde nie maar verlos "om" iets te doen. Hierdie "iets doen" kry gestalte in kultuurontplooïng wat twee doelstellings het. Aan die eenkant is dit die verdere ontplooïng van God se skepping en aan die ander kant is dit die herstel van die skepping soos dit deur die werking van die sondeval al verder wegbeweeg van sy oorspronklike oogmerke, naamlik om God te dien.

5                                  Beskawingsontwikkeling/Kultuurvorming

5.1                           As antwoordgewende mens ("Coram Deo") begin die mens reeds hier op aarde bou aan God se koninkryk, die nuwe herskepte aarde wat uiteindelik volledig herskep sal word met Jesus se koms. Hierdie "bouwerk" hou onder andere in dat 'n wye verskeidenheid kultuurdinge ontwerp en ontwikkel word. Kultuurdinge sluit enigiets in waar die mens die natuur omvorm, versorg, verbou, versier, bewaar, en in diens van die mens stel. Waar mens in antwoord op Sy Woord leef behoort kultuurontplooïng altyd plaas te vind in verantwoording aan God. 

5.2                           Behalwe dat kultuurdinge ontwikkel, differensieër die skepping ook in 'n verskeidenheid samelewingstrukture soos die huwelik, gesin, familie, kerk, skool, vereniging, staat, universiteit, ekonomiese bedryf ensomeer.

5.3                           Elke samelewingstruktuur het 'n bepaalde gesagstruktuur wat die orde binne daardie lewensverband verskaf sodat mense geleentheid kry om in vryheid funksies binne hierdie struktuur te verrig. 

5.4                           In terme van die struktuurbeginsel van "Soewereiniteit in Eie Kring" is elke skeppingsding en dan ook samelewingstruktuur na sy eie aard gemaak. 'n Samelewingstruktuur/instelling kan nie herlei word uit ander samelewingsinstellings nie. In sy bestaanswyse behoort die samelewingstruktuur/instelling in eie reg gerespekteer te word. Elke samelewingstruktuur word getipeer deur die middelpunt/kern wat gevorm word deur die eiesoortigheid van die gesag wat daarin heers. Hierdie gesag is deur God geordineer vir die spesifieke struktuur/instelling.

6                                  Die staat

6.1                           Die staat as samelewingstruktuur is nie deur die mens ontwerp of uitgevind nie. Tog is die ontstaan daarvan afhanklik van menslike aktiwiteit. Dit is 'n samelewingsinstelling naas en in vervlegting met ander wat gekenmerk word deur sy eie individualiteitstruktuur. Die staat as 'n regsverband handhaaf homself ongeag die wisseling van owerheid en onderdaan terwyl die owerheid onoderbroke sy gesag oor die onderdane laat geld. Die primêre doel van die staat is om die regsbelange van staatsburgers en ander nie-staatlike instellings te behartig en te verseker.

7                                  Owerheidsgesag

7.1                           Soos die geval met alle samelewingstrukture is daar in die staat sprake van bowe-en onderskikkende gesag – 'n vertikale gesagsverhouding. Hierdie gesag is Godgegewe en daarom verleende gesag. Dit beteken dat die gesag in die staat nie uit staatsverband as bron kom nie; ook nie uit die staatsowerheid (regering) nie en ook nie uit die onderdane (staatsburgers) nie. Dit impliseer dat die gesagdraer (owerheid) dus altyd in die eerste plek verantwoording behoort te doen aan God vir al sy besluite en aksies.

7.2                           Die gesag in die staat is begrensde gesag – begrens deur die normatiewe struktuur van die lewensvorm waarin dit geld. Geen gesagsdraer is almagtig of alsoewerein nie – owerheidsgesag dus ook begrens.

7.3                           Die gesag in die staat is ampsgesag – ampsgebonde aan mens (amp = taak). Amp beteken dat die ampsdraer 'n opdrag het wat aan ondergeskiktes gelewer moet word – die ampsbedienaar moet ampsbediening tot heil wees. Die motief van ampsdiens is nie onderdrukking of verslawing nie maar beskerming en verskansing teen sondeslawerny – bevryding van ongehoorsaamheid aan die wil van God. Daarom is ongehoorsaamheid aan regmatige gesag direk 'n sonde teen die Allerhoogste (anargisties in diens van die Satan). Owerheidsgesag is dus ampsgesag en moet as sulks gehandhaaf, eerbiedig en gehoorsaam word. Mens is ook verplig om elke regmatige amp te respekteer, los van die mense daarin.

7.4                           Gesag is normatief taakstellende gesag - ampsdraers moet hulle gesag handhaaf. Gesag is onvervangbaar - staatsgesag is nie kerkgesag of besigheidsgesag nie. Gesag is ook ondeelbaar - daar is net een owerheid in die staat.

8                                  Burgervryheid

8.1                           Die vryheid van die mens is afhanklik van sy gehoorsaamheid aan die wil van God. 'n Mens is dus nooit totaal vry nie maar slegs vry binne verantwoordelikheid. Hierdie vryhede manifesteer in funksionele en strukturele vryhede.

8.2                           Funksionele vryhede behels godsdiensvryheid; liefdesvryheid; kunsvryheid; ekonomiese vryheid; omgangsvryheid; taalvryheid; stylvryheid; en akademiese vryheid.

8.3                           Strukturele vryhede behels vryheid tov kerk; huwelik; gesin; bedryf; universtiteit; skool; vereniging ens.

Die mens behoort in beginsel vry te wees van onregmatige owerheidsbemoeïng. Die owerheid moet die grense van sy eie ampsbevoegdheid eerbiedig. Die owerheid moet ook toesien dat sy onderdane nie mekaar se burgelike vryhede vernietig nie. 

9                                  Politieke medeseggenskap

9.1                           Politieke medeseggenskap is 'n staatkundige interne bevoegdheid van die staatsburgers. Dit kom tot openbaring in spraakvryheid; persvryheid; vergader- en organisasievryheid; politieke kritiek- en protesreg en stemreg (die reg om verkiesbaar te wees asook die reg om te kies).

9.2                           Staatsburgers kan hiervolgens bepaal deur wie hulle regeer te word asook volgens watter beginsels daar regeer sal word. Die burger het die reg om iemand in die owerheidsamp te plaas asook die reg om die een wat daarin geplaas is te toets – of die geplaaste suiwer volgens partybeginsels optree, al dan nie.

10                             Die politieke party

10.1                       Politieke partye speel 'n belangrike rol in die staat. In 'n regstaat ontstaan die party as 'n samelewingsinstelling wanneer 'n groep mense rondom bepaalde beginsels organiseer ten einde 'n beheer oor die owerheidsamp te verkry. Die party ontwikkel 'n spesifieke program van beginsels en beleid waarvolgens dit sal regeer indien dit die owerheidsamp oorneem. Kiesers kies vir sodanige party en/of sluit by 'n party aan indien hulle hierdie beginsels en beleid ondersteun.

10.2                       Indien 'n spesifieke party die meerderheidsteun kry en die owerheidsamp beklee moet dit dan regeer volgens sy vooropgestelde beleid. Die politiek party streef na staatkundige mag slegs vir sy politieke geloofsbelydenis en nie vir die partyorganisasie as sulks nie. Die kerntoets vir elke politieke geloofsbelydenis is of 'n owerheid daarvolgens in algemene regsbelang kan regeer.

10.3                       Dit is van kardinale belang dat die party as samelewingsinstelling van die staat as samelewingsinstelling onderskei moet word. Die politieke party kan hoogstens gesien word as 'n skadubeeld van die owerheidstruktuur. Dit dien as die politieke kontroleur van die van die staatsowerheid en ook as 'n skool wat aan die owerheidsamp sy personeel lewer.

11                            

'n Politieke party is veronderstel om in 'n nismark in te beweeg. Cope het met sy ontstaan belowende tekens getoon dat dit in 'n potensieel groot mark inbeweeg wat in Suid-Afrika effektief vakant is, maar in Europa tans domineer – die veld van die Christen-demokrasie.

So oorheersend is die aspek nou in Europa dat 'n vroeë gunsteling om president van die Europese Unie te word, die sosiaal-demokraat, Tony Blair, skynbaar heeltemal op droë grond uitgespoel is. Nuwe gunstelinge soos die Nederlandse Premier, Jan-Peter Balkenende, is almal Christen-demokrate.

Kort na Cope se ontstaan het twee kleiner Christen-demokratiese partye, onder meer dié van Peter Marais, hoopvol by Cope aangesluit, en 'n kerklike is tot toekomstige parlementêre leier verkies. Prof. Russel Botman, 'n kerklike, se naam is sterk genoem, en dr. Allan Boesak het prominent toegetree.

Met ongeveer 85 % van die bevolking wat aandui dat hulle Christene is, is dit amper ondenkbaar dat die politieke terrein van die Christen-demokrasie effektief vakant is, en met Cope se stigting vakant sou bly.

In die praktyk egter, het Cope as 'n skadu-party van die ANC ontwikkel. Verloopte ANC's het eenvoudig die nuwe stryukture gedomineer en nuwe aankomelinge uit die ANVC in die strukture ondervang. Mense wat uit ander oorde toegetree het, is eenvoudig sywaarts en selfs uit gerangeer, met die uitsondering van 'n handjievol "token"-aanstellings om 'n beeld van verteenwoordigendheid te skep.

Dit het nietemin tot gevolg gehad dat die party traag was om uit bekende vaarwaters na die oop see te beweeg, en so is in die oorvol poel van soiaal- en liberale demokrasie gevis, wat ook partye soos die ANC, die DA en die UDM insluit.

Die wêreldtendens tot moralistiese politiek kry hier min vastrapplek.

Die teenargument sou stellig wees dat die terrein van Christen-demokrasie nie werklik vakant is nie, dat daar juis 'n horde partye in beweeg en dat hierdie partye voor die voet klein is, en die grootste hieronder boonop krimp.

Dit sou egter 'n oorvereenvoudiging wees.

Dat die Suid-Afrikaanse bevolking in die humanistiese politieke poel oorbevolk raak, het veel meer met 'n stel historiese feite as oortuigings te make. Opnames bewys immers dat verreweg die meeste Suid-Afrikaners teen aborsie op aanvraag gekant is, maar vir partye stem wat dit voorstaan of keusevryheid van denke hieroor akkommodeer.  

'n Tweede waarheid is dat die meeste bestaande plaaslike partye in die Christen-demokratiese sfeer baie raakvlakke met die kleiner Europese Christenpartye het wat lidpartye is van die Europese Christenpartyebeweging, bekend onder sy afkorting, ECPM. Die grootste van hierdie partye is die Nederlandse CristenUnie wat uit die ou Gereformeerd Bond ontstaan het, en wat nou een van die drie partye – hoewel die kleinste – in die Nederlandse regerende koalisie is. In styl en uitdrukking verskil die Suid-Afrikaanse Christen-demokratiese partye baie met die groot Christen-demokratiese partye van Europa, soos die Duitse CDU, die Nederlandse CDA en die Vlaamse CD & V. Word egter na die beleid gekyk, is daar veel meer ooreenkomste. Dit is hierdie veld wat heeltemal braak lê.

Die Vryheidsfront Plus staan in 'n aanverwante sfeer, dié van Christen-volkseie.

Daar was reeds 'n aantal uitsprake wat gedui het op 'n inbeweeg in die sfeer van die groot Europese Christen-demokratiese partye. Oud-Pres. F.W. de Klerk is waarskynlik die mees prominente Suid-Afrikaner wat hom al by herhaling uitgedruk het dat hy ten gunste is van die ontstaan van 'n party wat op die Europese Christen-demokratise model geskoei is. Die destydse leier van die NNP, mnr. Marthinus van Schalkwyk, het ook in 'n stadium na die NNP as 'n Christen-demokratiese party verwys, maar heeltemal van deuntjie verander toe by die ANC aangesluit is.

Trouens, die Suid-Afrikaanse geskiedenis word taamlik gekenmerk deur die opofferbaarheid van Christen-demokrasie. Die Federale Alliansie het met 'n sterk Christen-demokratiese karakter tot stand gekom, maar met die insluiting van die DP daarvan afgestap, en so ook prominente lede verloor.

Met Cope se huidige gereelde samewerking met die DA, veral op mediagebied, is dit te betwyfel of die party nou in sy knyptang ernstig na die Christen-demokrasie as opsie sal kyk. Dit beteken die party sal in die oorbesette arena sy staanplek moet oopveg, of ondergaan.  

Soos 'n pleitend droë spons

Sluk die warm dorre Vrystaatse veld

Die donderende wolke se geweld

Water wat in strome plons

Rooi malende wolke verwelk

Flitse klief-blits uit donker wolke

Wat kilometers hoog in kelk

hael soos vernietigende dolke

skeur in elke groen kombers

pluimvee tot bloedpulp gepers

In die weste breek 'n ligstraal

Eers soos 'n skerp priemende flits

ligbakens uit die donker haal

Dan in 'n kits 4

Helderkleurig vrolik skyn die son

Op die nat aarde uit God se bron

Herman Toerien

__________ Information from ESET NOD32 Antivirus, version of virus signature database 4560 (20091031) __________

The message was checked by ESET NOD32 Antivirus.

http://www.eset.com

How liberal are Americans?

The landslide victory of Barack Obama as American president projected the image abroad of a nation well under way on the liberal road. After all, he proclaimed a gay and lesbian rights day, and supported abortion, including partial birth abortion.

Soon after the election, the Christian Coalition of America noted that Obama's election set the fight to stop abortions on demand back by 20 years. The CCA also reported on many cases where even clergy opposing abortions, voted for Obama, claiming they did not know of Obama's stance on this topic.

Soon a poll, for the first time since abortions were legalised, indicated that most Americans now oppose abortions.

Now the New England voters of Maine have voted legislation to allow gay marriages from the statute book. Not only are the Maine voters regarded as independent minded, but also as part and parcel of the "liberal" New England. Pro gay marriage supporters spent almost twice as much money in the election campaign as those opposed to allowing gays to be wed.

This result also indicates something more. Gay marriages legislation had been put to the vote in 31 US states, and in all 31 the voters turned gay marriages down. Californians voted to turn a court ruling, not legislation, down.

According to the Montana Standard five states have legalized gay marriage - starting with Massachusetts in 2004, and followed by Vermont, New Hampshire, Connecticut and Iowa  - but all did so through legislation or court rulings, not by popular vote. In contrast, constitutional amendments banning gay marriage have been approved in all 30 states where they have been on the ballot.

Deducting from American newspapers how liberal Americans are is not useful either. At least one study pointed out that the average American newspaper journalist is "left" from the average American.