As charismatiese leierskap buite rekening gelaat word, bepaal beleid en / of etnisiteit die bestaanspotensiaal van 'n party.

Met die tot standkoming van Cope sou verwag word dat dié party 'n beleid vir 'n nismark sou ontwikkel, en kiesers daarheen trek.

'n Ooglopende "vakante" nismark is dié van die Christen-demokrasie, en met sowat 80 % van die bevolking wat aandui dat hulle Christene is, was dit 'n ooglopende keuse. Sonder presedent sou dit nie wees nie, met sulke partye as hoofpartye in die regerende koalisies van onder meer Nederland, België en Duitsland.

Die bestaande Christen-demokratiese partye in Suid-Afrika is klein, en toon meer karakterooreenkomste met die kleiner groepering in Europa, die European Christian Pary Movement (ECPM) waarvan eintlik net die Nederlandse ChristenUnie 'n beduidende party is. 'n Tweede variasie in Suid-Afrika, die Christelike Volksie (bv die VF Plus), plaas self 'n plafon op sy hinterland vir groei.

Dat die ou Nasionale Party, veral in sy stuiptrekkingsdae, soms as Christen-demokratiese party beskryf is, onder andere deur Marthinus van Schalkwyk om die egskeiding met die liberaal-demokratise DA te motiveer, het moontlik die begrip Christen-demokrasie hier te lande gekontamineer. In werklikheid kon die NP en sy NNP-opvolger hoogstens, en met improvisasie, as Christelik-nasionaal beskryf word. Die aanwys van 'n paar teoloë, met een omstrede een daaronder, en 'n rits sterk uitsprake oor moraliteit, is geen plaasvervanger vir 'n gevestigde wêreldideologie nie.

Cope het, moontlik in 'n proses wat uit die beplanners se hande geloop het, sy nismark geskep waar die kiesers reeds is, naamlik in die poel wat deur die ANC beset word, en wat weer deel van 'n groter poel uitmaak waar ook die UDM en die DA, asook ander partye hulle bevind wat basies as humanisties beskryf kan word.

In die proses is nie genoeg ag geslaan daarop nie dat waarskynlik 'n klein minderheid kiesers weens ideologiese oortuigings mekaar in die poel vertrap. Die ander is om ander redes soos historiese faktore lid van die ANC, die UDM en die DA, met meer as net 'n knippie etniese sout ingewerk.

Deur 'n "little me" ANC te word, het Cope die bestemming, en dikwels halfweghalte vir 'n retoerkaartjie, geword vir mense wat dikwels opportunisties uit die ANC dros. Met die uitsondering van 'n paar "token"-aanstellings (ja, die debat oor nog geen interne verkiesings nie) is mense se aanwendbaarheid gemeet teen hul prestasies in die ANC. In die proses is goeie potensiaal van elders misgekyk, en verloopte ANC's, net soos in die ANC, ver bo hul vuurmaakplek "aangestel."

Die gevolg was dat 'n waarnemer duidelik kon sien wanneer die eksterne adviseurs in bedryf was (alles het volgens die horlosie verloop en die regte dinge is gesê), toe hulle dienste beëindig is (vergaderings weer laat begin en lede het hul voet knaend kniediep daarin gesit), en weer aangewend is (dinge weer opsigtelik tydelik beter gevlot het) en die platval daarna.

Die leiers het die duur van die mediapiekniek oorskat. Omdat hulle gewoond was aan die feit dat die media agter die ANC aanloop het hulle die harde werk van kleiners partye om in die media-oog te bly onderskat. 'n Gulde geleentheid is verpas om iemand aan te stel wat mediaverklarings ook in Afrikaans sou kon uitstuur en so 'n groter impak op die beduidende groot Afrikaanse media sou kon maak.

Ten slotte het die party hom in die opkomende Zuma-sindroom vasgeloop, wat ook kort hierna deur die na-verkiesingslapte gevolg is. Veral partye wat min soustreinmposte vir hoopvolles kon win uit die verkiesing word hierdeur hard getref.

Cope is te groot om sommer oornag in die niet te verdwyn, en of dit soos die IVP en UDM krimpend gaan voortspartel, hang van 'n paar harde keuses af wat gemaak sal moet word.

Volledige artikel in Engels by  http://fotostaatsentrum.posterous.com/the-death-bell-has-not-tolled-for-cope-not-ye

Die oprigting van 'n permanente basis op die maan kan na verwagting aansienlik vergemaklik word nadat Nasa aangedui het dat 'n aansienlike hoeveelheid brvrore water op die maan ontdek is.

Die ontdekking is aangekondig nadat data ontleed is van die stofwolk wat 'n ru8mtetuig veroorsaak het toe Nasa die tuig teen 9 000 kilimoter per uur in die Cabeus-krater laat neerstort het.

Dié krater se bodem kom nooit met sonlig in aanraking nie.

Bron: Trouw

Bevroren water ontdekt op de maan

NASA-beelden van de maan, met uitvergroot de plekken waar water is aangetroffen.© EPA

Op de maan is een "significante hoeveelheid" bevroren water aangetroffen. Dit heeft het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA vrijdag laten weten.

De ontdekking kan het mogelijke opzetten van een permanente basis op de maan vergemakkelijken. Het was al eerder bekend dat er sporen van water op de maan voorkomen. Volgens wetenschappers zou het echter mogelijk gaan om slechts enkele moleculen.

De "significante hoeveelheden" water zijn vastgesteld in een krater die altijd in de schaduw ligt. "De ontdekking opent een nieuw hoofdstuk in onze kennis van de maan", aldus de NASA.

Vorige maand lieten de Amerikanen een raket met een snelheid van 9000 kilometer per uur inslaan in de Cabeus-krater. Dat gebeurde in de hoop in de stofwolk sporen van water of ijs te vinden. De meetgegevens die toen naar de aarde zijn geseind, zijn inmiddels geanalyse

© Trouw 2009, op dit artikel rust copyright.

Some of the most read books / stories included in other web sites:

Van die mees gelese boeke / stories wat in ander webwerwe opgeneem is:

Die reine waarheid en ander liegstories

As "Breipatrone"

2 665 trefslae

Onder eie naam:

http://www.scribd.com/upload/document_view_interstitial?doc_id=17033338&docs_viewed=11

Namakwaland: Storiespens

Avbobstaaltjies

http://www.beeld.com/Content/MyBeeld/JouStorie/1975/4b41c9488be04927bbdad3be747f1d9f/31-08-2009-03-22/Avbobstaaltjies

Gevaar teen Dagbreekkrater (Nic Toerien)

1 320 tefslae

Blikoorblik op verkiesing

1 422 trefslae

Alles deur of oor Toeriens – Thor se mense

(Volledige lys boeke aan die einde van artikel)

Some of the most read articles on blog

Van die mees gelese artikels op blog

http://fotostaatsentrum.posterous.com/outisme-en-geenterapie

http://fotostaatsentrum.posterous.com/kindermishandeling

http://fotostaatsentrum.posterous.com/belgie-1

http://fotostaatsentrum.posterous.com/afrikaanse-letterkundiges-swyg

http://fotostaatsentrum.posterous.com/moraliteitspolitiek

http://fotostaatsentrum.posterous.com/stryd-oor-drie-dokumente

http://fotostaatsentrum.posterous.com/mynbou-in-vredefort-bewaringsg

http://fotostaatsentrum.posterous.com/herrie-se-kerrie-19

http://fotostaatsentrum.posterous.com/jong-aarde-kreasionisme-en-ou

http://fotostaatsentrum.posterous.com/nog-iets-uit-die-oude-dood

http://fotostaatsentrum.posterous.com/balansstaat-vir-christen-deokr

http://fotostaatsentrum.posterous.com/skaars-gestremdhede

http://fotostaatsentrum.posterous.com/brolloks-doop-sy-pen-in-bitter-2

http://fotostaatsentrum.posterous.com/artikel-6

Etiek in die politiek – Vreemde bedmaats?

http://fotostaatsentrum.posterous.com/artikel-5

http://fotostaatsentrum.posterous.com/nuuskommentaar-14

http://fotostaatsentrum.posterous.com/reaksie-willem-jordaan

Boeke

Suid-Afrikaanse Argeologie vir misterie@junior.co.za

Cry Freedom too (Revised)

Die reine waarheid en ander liegstories

Kerklike kinkels

Plaasaanvalgedigte: Te erg vir woorde

Teistering in die werkplek

Blikoorblik op verkiesing

Outisme: Die besondere mense Jandré

Gevaar teen Dagbreekkrater

Alles deur of oor Toeriens, Thor se mense

Die lansering van Jorsie

Namakwaland, storiespens en ander kort, humoristiese sketse

Die media, die politici en die Reitz 4

Nuuskommentaar: Slagoffers van oorlog en volstruispolitiek

Herman Toerien

Die aanbreek van die Anglo-Boereoorlog 110 jaar gelede word op die oomblik in Suid-Afrika gedenk. Dié oorlog het meer burgerlike slagoffers – in die vorm van vroue en kinders – in die Britse konsentrasiekampe as gesneuweldes op die slagveld opgelewer.

Met veral die Tweede Wêreldoorlog, met die bombardering van stede, was dit ook nie net die mense op die front wat in gevaar was nie.

Sedertdien is baie aandag daaraan geskenk om burgerlikes deur presisie-bomaanvalle uit die doodsakkers te hou. Die Amerikaanse geleide missiel -aanvalle waar 'n missiel letterlik by 'n huis se deur ingestuur kan word terwyl die stuurman duisende kilometers daarvandaan sit, het die aandag van die wêreldpubliek vasgevang gehou. Daar is egter deurlopend burgerlike ongevalle.

Daar is ook aggressors wat steeds primêr burgerlikes teiken. Waarskynlik die mees sprekende voorbeeld is Osama bin Laden en sy Al Kaida se aanval op die Amerikaanse Twin Towers. Die Palestynse mortieraanvalle op Israel is 'n sprekende voorbeeld, terwyl van Israel verwag word om in teenaanvalle nie burgerlike teikens te laat deurloop nie.

Presisie-aanvalle op gewapendes word uiteraard bemoeilik as die aggressors dan menslike skilde gebruik, soos om mortieraanvalle van skoolterreine te loods.

Dit is skokkend dat daar meer mense in Suid-Afrika in plaasaanvalle sterf as Britse soldate in Afganistan waar die Taliban hard probeer om die bewind te herwin. Volgens syfers van TLU-SA het bykans 300 mense die afgelope vier jaar in plaasaanvalle gesterf, teenoor 232 Britse soldate wat die afgelope agt jaar in Afganistan omgekom het.

Hierdie syfers word nie as eie kategorie deur die SAPD bygehou nie, en onlangs het die SAPD 'n versoek aan Agri SA gerig om nie die syfers wat uiteraard uit ander bronne saamgestel moet word, bekend te maak nie.

Die era van volstruispolitiek is kennelik nog nie verby nie. Dit het pas aan die lig gekom hoe die volstruispolitiek Suid-Afrika se stryd teen MIV-Vigs gerysmier het, en die blaam is op die bewind van oud-President Thabo Mbeki geplaas. Hy het duidelik nog nie sy les geleer nie, en pas in 'n lesing die stelling gemaak dat daar geen burgeroorlog in Darfoer woed nie. Hy het mense wat beweer daar is 'n burgeroorlog afgemaak as mense wat politieke agendas bedryf. Volgens die VN het sowat 300 000 mense sedert 2003 omgekom in wat as 'n volksmoord en etniese suiwering beskryf word.

Etniese suiwering is toevallig ook die uitdrukking wat dikwels gebruik word om plaasmoorde mee te beskryf. Die periodieke moordkoers van sowat 130 boere en hul gesinslede per 100 000 per jaar is aansienlik hoër as Suid-Afrika se gemiddeld van sowat 40 per 100 000 per jaar en die wêreldgemiddeld van sowat 5. Die getalle is moontlik nie vergelykbaar met dié van Darfoer nie, maar daar is moontlik maar sowat 30 000 kommersiële boere in Suid-Afrika oor.

In 'n demokrasie regeer die regering in algemene belang, nie in belang van die meerderheid, of die ondersteuners van die party nie. Dit sou op 'n diktatuur van die meerderheid neerkom. Die grondwet waarborg die reg op veiligheid – en plaas die plig op die regering. As 'n demokrasie werk, sou meer ongevalle as in 'n veelbesproke oorlogsone nie gebeur het nie, en as dit dan wél sou gebeur, sou daar klinkklare ontsteltenis gewees het. 'n Bykans dawerende stilte uit regeringsgeledere – in 'n demokrasie - hieroor is ondenkbaar.  

The death bell has not tolled for Cope, but all is not well either.

Analysts differ on what went astray with the Cope march up, and usually link the reasons to the lack of internal elections and thus elected structures.

But the reason may be even more obvious.

A party can only consistently grow if it has a vacant hinterland to canvass in. If it tries to evolve in an overcrowded landscape, it needs to constantly compete and canvass in an over saturated market.

When Cope started, hopes were high that it will move into an area well under populated in South Africa – the field of Christian Democracy. This should be qualified – not the political playing ground of the host of small Christian charismatic parties, but the parties similar in style to the European CDP's, such as the ruling parties in for e.g. Germany (CDU), the Netherlands (CDA) and Flanders (CD & V).

This field is unnaturally vacant in South Africa, even stranger with the vast majority of South Africans claiming to be Christian. Probably the closest parties do come to this field, is the Freedom Front Plus with Christian Volkseie approach.

Cope gave some early indications that it had fixed eyes on the vacant land by involving quite a number of clerics, with Rev. Dandala as parliamentary leader, Dr. Allan Boesak as Western Cape leader, and an offer to Prof. Russel Bothman to be the Western Cape's Premier candidate.

But working to the direction of Christian democracy was also verbally frustrated from the outset, by for e.g. deputy leader Sam Shilowa's denouncement of the re-introduction of capital punishment as "it is against the constitution."

In fact, some countries with the same constitutional provision as South Africa, for e.g. the USA, do apply the death penalty. Also, Cope underlined its commitment to the constitution, which unlike Christian Democratic constitutions, does not recognize God as highest authority.

Despite numerous expressions against corruption and a lack of morality in government, Cope actually missed the boat of political morality which is very much afloat internationally.

Why did Cope miss this opportunity and rather aim for the oversaturated space occupied by the ANC, UDM, DA and some others?

Simply as this was the playing field known to the ANC's dissidents flocking to Cope. They came not only in numbers but in attitude sidelining other arrivals (except for a selected few such as the Odendaals, Koornhofs, Kilians etc.

The rest, not getting a foot hold, also found them in 'n mini me ANC, which was strange to them in the first place.

Cope probably tried to counter this by delaying structural voting, as this by sheer numbers, would probably have hastened the non-ANC originated supporters, and have stripped the party from much needed know-how sooner.

Cope is probably also right that Cope offered the opportunity for opportunists. Cope may well have expected this as well, as this is no new feature. People who do not make it in ANC internal elections joining parties such as the ACDP, UDM and IFP where much ado are made about them.

They are often favoured to become MP's and so utilising them to draw even more support from the ANC. Very little of these expectations realise, as they in the first place defected because they could not gain enough support.

The floor crossing legislation made it possible to defect back to the ANC once they have benefited, and in the process severely trimming the number of MP's of the UDM, IFP, ACDP and even impacting on the DA.

The scrapping of floor crossing simply hastened the return to the ANC fold, especially if they did not get the Cope red carpet welcome they expected.

One day, reflecting back, Cope may find that the following aspects frustrated the expected growth:

-          The behind the scenes involvement of advisors who assisted the party in organising important events, advising on saying the right things at the right time, and getting some structures going was maintained for too short periods. This was probably due to the cost implications, and the party made at least one early attempt to cope on its own, but having to fall back on the advisors. Each time a lot of damage had already been done, especially surrounding the involvement and handling of Boesak.

-          Attempts to not becoming a second ANC (probably being so advised) were not handled with the required intent. It was also probably judged that the party needs to harvest where the crops were – inside the ANC, not open to suggestions that most ANC voters were in the ANC for reasons having nothing to do with policies or philosophy. Rather than offering a better policy to the (ANC) voters, all but the charisma of the leaders basically remained the same – and so also alienating non-ANC originated voters.

-          Cope, being used to the automatic media coverage of the ANC as ruling party, seriously misjudged the duration of the media picnic it experienced from the outset. When this more or less evaporated so did the profile of the party. It missed the opportunity to appoint a bilingual person who could have issued media releases in Afrikaans as well, and so increase media coverage in a vast Afrikaans media world. Rather it opted for an all English approach, again expecting the Afrikaans media to engage in translations.

-          It ran into the upcoming Zuma syndrome. Cope clearly focussed on the Eastern Cape expecting some Xhosa resentment, but finding very little. Early indications that Cope may do well in Limpopo were effectively, if not deliberately, thwarted by Julius Malema's rise to power as ANC Youth League president. Profiling Malema, was deliberate, however. Cope underestimated its growth potential in the FS and Northern Cape for some reason, resulting with no significant profilers effectively "deployed" in the provinces where they are the official opposition.

-          General elections are usually followed by a post election slump when people are tired of politics. Political parties usually find it difficult to maintain interest after elections, as the general supporters are tired, and many leaders are disappointed as they "have not made it." Those who have are often in such euphoria that the gap between those who have made it, and those who have not, can be very damaging. This is especially the case in municipal elections when many see councillorship as a lucrative alternative to total unemployment.  

Cope remains one of the strongest political forces in the country, but it may suffer further losses in the 2010 municipal elections if Cope neglects looking hard to the image it reflects at present.     

Pres. Jacob Zuma is pas aangewys as die beste president in Afrika in 2009. Dié toekenning is deur die African Consciousness Media van die Kenneth Kaunda Instituut gedoen. Dat Zuma nog skaars 'n halfjaar in die amp is, beteken dat dié beoordeling op bitter min bewese presidensiële leierskap gedoen moes wees.

Vandag skryf Volksblad dat die land in werklikheid deur Julius Malema en Jimmy Manye regeer word, want sou Zuma werklik die land regeer het, sou dié twee here lankal in die bek geruk gewees het om die skade wat die land aangedoen word, te stuit.

Dié toekenning kan afgeskryf word as vanwaar dit kom, maar die toekenning van die Nobel Vredesprys aan pres. Barack Obama, ook na minder as 'n jaar in die stoel, het ook baie wenkbroue laat lig, en dit het niemand verbaas toe dit blyk dat die komitee daaroor verdeeld was nie. In Obama se geval is daar byvoorbeeld op gewys dat min ten opsigte van die oorloë in Afganistan en Irak verander het. Obama en mev. Clinton se vredespogings in die Midde Ooste maak ewe-eens tot dusver nie veel hond-haaraf nie.

Binne die VSA ontstaan 'n kloof tussen die president se liberale waardes en die meer konserwatiewe bevolking. Dit is waarskynlik ten beste gedemonstreer, sonder om 'n oordeel oor die reg of verkeerd uit te spreek, deur die referendum-uitslag in die liberale staat Maine, waar wetgewing om gay huwelike te wettig, deur die kiesers verwerp is. Dit is die 31ste Amerikaanse staat wat so maak, terwyl die kiesers van Kalifornië 'n hofuitspraak wat gay huwelike gewettig het, nek omgedraai het. Net 5 state is in pas met die president. Meer duidelik, egter, is dat 'n peiling kort na Obama se verkiesing aangedui het dat die meerderheid Amerikaners nou teen aborsies op aanvraag gekant is – die eerste keer sedert dié praktyk deur 'n hofbevel gewettig is. Die Christian Coalition of America met sy sowat vier miljoen opbetaalde lede het beraam dat Obama se verkiesing die stryd om aborsies op aanvraag te stuit, met 20 jaar teruggesit het. Obama, so is berig, is selfs 'n voorstander van die hoogs omstrede partial birth aborsies.

Wat Zuma se aanwysing betref, is dit om die minste te sê erg voortydig en deurspek met hoop, eerder as bewyse – min of meer dieselfde as wat in die Nobel-vredesprys geblyk het die geval te wees.

Indien Zuma aan die verwagtinge van die toekenning wil voldoen, sal hy noodwendig sekere keuses moet maak. Dit is die harde les van enige landsleier – hy kan onmoontlik nie alles vir almal wil wees nie, en 'n moderne media maak die voorhou van hierdie skyn onmoontlik. Wat hy aan 'n sekere gemeenskap opdis, bereik gewoonlik met ontstellende gevolge die ore van ander gemeenskappe, en selfs die buiteland.

Die huidige netto-invloei van buitelandse belegging in die Johannesburgse effektebeurs is nie soseer die gevolg van 'n boodskap van vertroue in Suid-Afrika nie, maar die gevolg van bitter lae bankrentekoerse in die buiteland. In plaas van om beskikbare kapitaal teen sowat een persent rente in 'n bank te laat stagneer na kostes bygewerk is, word dele van 'n beleggersportefuelje aan groter risiko met die vooruitsigte van hoër inkomste onderwerp. Nog 'n deel gaan na die goudmark, wat weer die JSE opwaarts aanhelp.

Dit het meer met opportunisme en waagkapitaal te make as beleggersvertroue, en kan soos 'n seepbel verdwyn. Die land se beleggingsbehoefte lê op terreine soos die gesneuwelde Coega-alluminiumsmeltery wat hoofsaaklik weens Eskom se probleme in die slag gebly het.

En dit is 'n toets wat die regering, onder die de facto aanvoering van Malema en Manye, liederlik druip. Geen wonder nie dat Malema in 'n deel van die swart gerigte pers as die de facto premier van die land beskryf word nie..  

Voor die algemene verkiesing het die kongresgangers by 'n SALGA se kongres gelag toe hulle deur die latere Vrystaatse Premier, Ace Magashule, toegespreek is en Magashule gesê het onbekwame en korrupte burgemeesters en Hoof- Uitvoerende Beamptes gaan afgedank word.

Pas het die Ouditeur-generaal geweier om ouditmenings oor 20 van die 25 Vrystaatse munisipaliteite uit te spreek, en slegs twee kon ongekwalifiseerde ouditmenings kry.

Dat dit g'n so onmoontlik moeilik is om ongekwalifiseerde ouditmenings te verkry nie, blyk daaruit dat Tswelopele, met Hoopstad en Bultfontein as hoofdorpe, 'n derde agtereenvolgende ouditmening gekry het. Daar is dus hoop, maar vir die meeste lê 'n stywe bult voor.

Tswelopele, wat saamwerk beteken, is trouens in ander opsigte ook vir die provinsie se grotes 'n les – soos in die skoonste dorp-kompetisie.  

Nou het Magashule ruim skietgoed om sy dreigemente deur te voer, en die laggendes as't ware vir hul gelag te laat betaal.

Trouens, Magashule kan nog 'n paar stelle skokkende syfers bytrek om sy afdankingsvisier ingestel te kry. Hy kan die Departement van Waterwese se bloudruppellys gebruik, hy kan kyk welke munisipaliteite het kriminele klagtes op die lyf geloop vir die hantering van hul rioolwerke, hy kan munisipaliteite se agterstallige Eskom-rekenings nagaan, en hy kan let op waar belastingbetalersverenigings sorg dat daar darem 'n sweempie dienslewering is.

As Magashule uit die geskiedenis leer sal hy weet dat afdanking nou die enigste opsie is wat oorbly. Al die ander optredes is reeds beproef, soos om die mees disfunksionele munisipaliteite onder administrasie te plaas. In Kroonstad se geval is die munisipaliteit met groot moeite en te midde van heftige teenkanting onder administrasie geplaas, net om te sien hoe pres. Thabo Mbeki enkele weke later met 'n helikopter aangevlieg kom en die administrasie ophef.

Ook die munisipaliteite wat uitgelig is vir nasionale ingryping het gewoon aangeploeter.

In plaas van lag, neem 'n blaadjie uit die geval Tswelopele. Pak die stywe bult aan, en deur hard te werk, veral saam te werk, sodat die hoop nie beskaam nie.

Dan kan lekker gelag word. 'n Tevrede en blye lag oor 'n werk wat deur tswelopele goed gedoen is.