Nuuskommentaar: Die keiser is kaal en die kroonprins ween
Herman Toerien
Pas het beide die DA en die VF+ hul regeringsevalusie gedoen. Die benadering het effens verskil – waar die VF+ punte – meestal druippunte – aan spesifieke velde soos misdaadbekamping en ekonomiese sake toegeken het, het die DA rapporte aan ministers uitgedeel. Ook hier was druippunte aan die orde van die dag en het die Kabinet ‘n gemiddeld van minder as 5 uit tien behaal.
Wat die oog die meeste tref is dat die DA aan pres. Jacob Zuma ‘n besonder lae punt toeken, maar die een uit tien wat hy vir respek vir die grondwet kry, is skokkend. Op die VF+ se rapport het Justisie ook ‘n baie lae drie uit tien gekry.
Hierteenoor het TNS bevind dat Zuma se gewildheid weer ‘n hoë 58 persent behaal het, maar die Instituut vir Geregtigheid en Versoening het weer uiters negatiewe syfers oor Suid-Afrikaners se persepsies op die tafel geplaas.
Zuma kan slegs homself blameer vir die druippunte wat hy en sy administrasie op verskeie terreine op die lyf loop. Traagheid om daad by die woord te voeg, is een. Uitsprake oor hoe korrupsie vasgevat gaan word terwyl Suid-Afrika nog verder op die internasionale korrupsie-persepsie-indeks terugsak, is ‘n verdoemende voorbeeld.
In sommige gevalle, soos die Maroga – Chuene – aangeleenthede, is eventueel toegelaat dat die onvermydelike gebeur, maar wanneer dit by Julius Malema kom, word halsstarrig vasgeskop en selfs stroomop beweeg.
Nou is die teerling gewerp. Die stout seun het by die SAKP se spesiale kongres opgedaag, is uitgejou, en toe hy op ‘n spreekbeurt aandring, is dit geweier.
Na berig word het Bitterbang Bibberbeentjies Malema uitgestorm en gesê hy gaan Zuma vra om die SAKP te betig.
Terwyl ‘n sug van verligting deur ‘n groot deel van die bevolking geslaak word dat Malema uiteindelik, al is dit net tydelik, sy rieme iewers in die alliansie vasgeloop het, het die SAKP ook genoeg gedoen om te bevestig dat dit steeds nie weet hoe die vurk met belangrike grondwetlike sake in die hef steek nie. Solidariteit en Afriforum – wat beide moeite doen om in pas met die beste internasionale praktyk van grondwetlikheid en die volkereg op te tree - is oor die kole gehaal oor hulle glo die kleed van omgekeerde rassisme oor die SAKP hang.
Die blote gebruik van die term “omgekeerde” dui op ‘n versteurde persepsie van begrippe soos rassisme en diskriminasie. Dis nie maar iets wat soos ‘n Volla op die hoek omgekeer kan word nie. Rassisme bly rassisme en diskriminasie bly diskriminasie ongeag aan watter voet hierdie sokkie getrek word.
Of anders gestel, deur sommige vorme van rassisme en rasgebaseerde diskriminasie te regverdig kom maar net weer op ‘n benepenheid met rassediskriminasie uit, en die blote feit dat dit aan ‘n ander voet pryk, het niks omgekeer nie.
Trouens, eintlik was die aanvalle op Solidariteit en Afriforum regstegnies voortydig omdat die hofuitspraak oor ‘n belangrike faset afgewag word en kan Gwede Mantashe se aanval as minstens disrespekvol teenoor die regspraak vertolk word.
Waar die gemeenskap wél rede tot kommer oor diskriminasie het, is die lot van mense met gestremdhede. Op die DA se telkaart het die minister wat met hierdie verantwoordelikheid toevertrou is, Noluthando Mayende-Sibiya, ‘n skamele 2,5 persent gekry.
Wolwe weer in die visier en sommiges roep “wolf, wolf!”
Herman Toerien
Die eerste jagseisoen in baie jare waartydens wolwe weer in Amerikaanse state soos Montana deur jagters onder skoot kan kom, het skaars sy eerste skoot opgelewer of ‘n storm woed. In Idaho het die wolfjagseisoen op 1 September geopen, en in Montana op 15 September. In Wyoming, die ander staat met ‘n groot wolwebevoliking, bly jag taboe ingevolge ‘n federale wet oor bedreigde spesies.
Na raming het dié drie state nou saam 1 600 wolwe, hoewel ‘n deel hiervan in die Yellowstone Nasionale Park voorkom.
Aan die een kant is daar die veeboere, soos die boer by Dillon, bykans 300 kilometer Noordwes van Yellowstone, wat in een nag 122 volwasse stoetskape verloor het. Dit was na berig word die ergste slagting in menseheugenis, en ‘n aanduiding dat wolwe soms bloot vir die plesier kan doodmaak. Die owerhede het gemagtig dat die hele trop wolwe vakant gemaak kan word.
Tussen 1987 en 2004 is bevestig dat wolwe in die drie state 429 beeste en 1 047 skape doodgebyt het, afgesien van sporadiese honde, lamas en ander diere wat ook in die slag gebly het.
Koerante soos die Montana Standard berig al ‘n geruime tyd oor wolwe wat vee vang.
Aan die ander kant is daar bewaringskundiges wat meen die beheerde jag van wolwe moet eers toegelaat word as die getalle die 2 000 merk bereik het. Trouens, bewaringskundiges het nog nie ‘n behoorlike beleid in plek oor wat die ideale getal wolwe is nie, en sal nog navorsing moet doen. ‘n Regter in Wyoming het juis die verbod op wolwejag daar beskryf as meer aan politiek as aan empiriese gegewens te wyte.
Die elk-jagters is egter nie gediend met groter getalle wolwe nie, aangesien wolwe die troppe waarop die jagters aanlê uitdun. Wolf-liefhebbers beskuldig weer die elk-jagters daarvan dat hulle met hul jagbuit se ingewande mors, en dat dit weer die wolwe uit die nasionale parke lok.
Dit is juis groot wild soos die elk wat die owerhede genoop het om weer wolwe in die Noordweste van die VSA te hervestig. Maar die klem was voorheen duidelik dat die enigste goeie wolf een is wat as muurbehangsel dien.
In 1924 het die federale regering geld bewillig om die wolwe en ander probleemdiere te jag om die elk-bevolking in die Yellowstone Nasionale Park te beskerm. Teen 1926 was wolwe in die Yellowstone Park bykans uitgeroei, maar die jag is eers in 1935 gestaak.
Buite Yellowstone en ander parke het die wolwejag egter reeds vroeër begin. In 1884 is ‘n losprys op die kop van wolwe in Montana geplaas, en reeds in die eerste jaar moes die staat vir 5 450 ingehandigde wolwehuide opdok. Die 1930 was die wolwebevolking in Montana nie meer lewensvatbaar nie.
Na die wolwe in Yellowstone uitgeroei is, het die coyote die vernaamste roofdier in die park geword, maar omdat die coyote nie groot wild kon jag nie, het ‘n probleem ontstaan met groot siek diere, soos juis die elk en die bison. Teen 1995 is besluit om weer wolwe, spesifiek die grys wolf, uit Kanada in te voer. Teen 2005 was daar weer 118 wolwe in Yellowstone, en 326 in die hele ekosisteem.
Die hartseer is egter dat die bewaringsingsteldheid moontlik te laat gekom het vir ‘n paar subspesies. Teen 1967 is die Oostelike Tomber-wolf (Canis lupus lycaon) as bedreig beskou, en teen 1973 is die Rocky Mountain-subspesie (Canis lupus irremotus) bygevoeg, en in 1978 is die grys wolf, asook al die subspesies van Canus Luptus suid van die Kanadese grens as bedreig verklaar.
Noudat die getalle weer flink vermeerder, is dit die veeboere wat lei, en die elk-jagters wat minder prooi het om op aan te lê.
Die probleem is dat wolwe hulle nie maklik laat inperk nie.
Wolwe in Montana word groot, en staan dikwels byna ‘n meter op hul pote, en word bykans twee meter lank, en weeg tot bykans 50 Kg. Die spoor se lengte is net minder as dié van ‘n volwasse man. Die groot pote en lang bene stel wolwe in staat om lang afstande af te lê, en afstande van tot 32 kilometer per dag word maklik afgelê.
Die wolwejag open nou weer nuwe geleenthede aan entrepreneurs wat as leerlooiers en taksidermiste spesialiseer. Die wolwehuide word veral verwelkom, ironies, omdat die afgelope elk-seisoen maar ‘n skrale oes huide gelewer het. ‘n Eenvoudige wolwevel kan die nuwe eienaar ‘n netjiese $1 000 dollar uit die sak jaag, en ‘n opgestopte, gemonteerde wolf $3 000.
Maar, kla die kenners, die jagters is groentjies en hulle skiet die diere nog voor hulle ‘n behoorlike winterspels ontwikkel het. Dan is die velle veel minder werd.
Montana se wolwe se kleur kan baie verskil – van ‘n skaars wit tot grys en swart. Die swart en wit wolwe kan – behalwe vir die grootte, maklik vir ‘n hond aangesien word, en hondkruisings kom soms as probleemdiere voor omdat hulle, anders as ‘n gewone, gesonde wolf, nie menssku is nie.
Op die internet-foto’s hieronder word ‘n ‘n grys en ‘n swart wolf uitgebeeld.
Nuuskommentaar: Onder administrasie – uiteindelik
Herman Toerien
Twee Vrystaatse munisipaliteite is pas onder administrasie geplaas. Dié stappe was lankal nodig en onafwendbaar nadat die lyne tussen verslae van die ouditeur-generaal en ‘n kritiese Skoor in die provinsiale Wetgewer gekruis het.
Die opposisiepartye se kommentaar som egter die krisis, selfs na dié stappe, op, naamlik dat dit nie die enigste twee munisipaliteite is wat so hanteer moes word nie, en dat soortgelyke stappe in die verlede min verskil gemaak het.
Die redes waarom dié stappe min verskil gemaak het, is komplekser. ‘n Voor die hand liggende rede is dat die mense wat gestuur is om sake reg te ruk, gewoon nie veel beter gevaar het as die sukkelaars wat die probleme laat ontstaan het nie.
Dit is ‘n ernstige aanklag, aangesien ‘n groep oud-stadsklerke ‘n vereniging gestig en hul hulp aan die provinsiale regering en munisipaliteite aangebied het. Hoewel niemand kon betwis dat dié vereniging oor ‘n uitsonderlike poel van bewese kundigheid beskik nie, het die vereniging ‘n konstante koue skouer van die provinsiale regering gekry.
Veel eerder is gebruik gemaak van kaders sonder die bewese kundigheid. In enkele gevalle is professionele konsultante gehuur, maar uiteindelik het dit min gedoen om die algemene kreeftegang-koers te stuit.
‘n Basiese probleem bly skynbaar dat die owerheid se persepsie van wat bevredigend is, en dit wat werklik nodig is om ‘n munisipaliteit te laat vlot, baie verskil. ‘n Goeie voorbeeld was toe die Kroonstad-gebaseerde Moqaka-munisipaliteit na harde aanvoorwerk in die Vrystaatse Wetgewer saam met ‘n paar ander ploeteraars onder administrasie geplaas is.
Dit was skaars gedoen, of TV-kykers moes verbaas toekyk hoe die destydse president Thabo Mbeki per helikopter aangevlieg kom en te midde van ‘n duidelike georkestreerde media-aksie die administrasie ophef. ‘n Duidelike bedremmelde Premier Beatrice Marshoff het toegegee dat alles nou weer vlot en dat die opheffing op verdienste is.
Toe nou nie, sou die geskiedenis uitwys. Die Belastingbetalersvereniging voer steeds ‘n verbete stryd om die riool uit die strate te hou en dienslewering op die een of af ander wyse nie heeltemal in duie te laat stort nie.
Die skeptisisme oor of administrasie die toweroplossing bied, is ongelukkig geldig.
Die stelling dat nog munisipaliteite onder administrasie geplaas moet word, ongelukkig ook. Dié week is berig dat rou riool steeds in Welkom se panne loop, nadat die minister maande gelede opdrag gegee het dat dit gestaak moet word. Dié rioolstortings vind plaas terwyl verskeie mense reeds krimineel vervolg word oor dié munisipaliteit se hantering van die rioolsituasie.
Dié situasie is ongelukkig nie net tot die Vrystaat beperk nie. Die premier van Noordwes het byvoorbeeld ‘n voormalige munisipale bestuurder van Mangaung, met sy hoofsetel in Bloemfontein, as administrateur vir een van haar munisipaliteite aangestel. Onder daardie munisipale bestuurder se leiding het Mangaung begin om die een gekwalifiseerde OG-verslag na die ander in te ryg, en staan hy op die oomblik op verskeie kriminele aanklagte tereg.
Die Sol Plaatjie-munisipaliteit van Kimberley het van sy grootste teenspoed met die OG gekry in die tydperk toe ‘n voormalige afgedankte bestuurder van die Ontvanger die finansiële hoof was. Sy is eers weg na nie aan haar eis vir ‘n hoër salaris gehoor gegee is nie.
In die jongste verlede was daar verskeie uitsprake uit ANC-geledere dat die kader-ontplooiingsbeleid problematies is as mense sonder kundigheid in poste ontplooi word wat wél kundigheid verg.
Die geleentheid om daad by die woord te voeg en die situasie reg te stel kom daagliks in oorvloed voor. Die land wag.
Gallup en Wit Huis knor vir mekaar oor Obama se gewildheid
Na ‘n Gallup-peiling Maandag aan pres. Barack Obama ‘n 47 % druipsyfer – die laagste sedert hy president geword het, besorg het, het Robert Gibbs, die Wit Huis se perssekretaris lippie getrek en gesê selfs ‘n sesjarige met ‘n vetkryt kan Gallup dit nadoen. Hy het ook aangetoon dat hy hom weinig aan die peilings se “betekenisloosheid” steur.
Gallup se hoofredakteur, Frank Newport, het egter op sy blog omsigtig op Gibbs se kritiek gereageer.
“Ek het dié soort reaksie al dikwels gesien wanneer verkose verteenwoordigers met syfers gekonfrontteer waarvan hulle nie hou nie.
Newport se volle reaksie: response
Newport het voorts op die belangrikheid van peilings in die periodes tussen verkiesings gewys en dit as onontbeerlik vir demokrasie beskryf. “So weet verkose verteenwoordigers waar hulle met die publiek staan.”
Nuuskommentaar: Die geskiedenis kan seer byt
Herman Toerien
Vroeër vanjaar het die Nederlandse regering die kop van ‘n eertydse koning van ‘n Ghanese stam aan nasate terugbesorg – die afloop van ‘n bykans vergete era toe Nederland koloniale heerskappy oor daardie deel van Afrika gevoer het.
Pas het dit aan die lig gekom dat die weduwees van Indonesiese mans wat 62 jaar gelede deur ‘n Nederlandse mag tydens die 1945 – 1949 gewapende verset vermoor is, die Nederlandse staat hieroor aankla.
In ‘n tikkie ironie berig die Nederlandse pers oor die huidige vervolging van Heinrich Boerse wat in die doodsnikke van die Tweede Wêreldoorlog aan die hoof gestaan het van ‘n Duitse eenheid wat weerwraak moes neem op Nederlanders weens die optrede van Nederlandse versetbeweging. Boerse word nou aangekla van die willekeurige uitkies van drie burgers om so vermoor te word. Boerse meen hy het bloot opdragte uitgevoer.
Hierdie grepies is goeie voorbeelde van hoe gister se helde vandag se skurke kan wees.
Baie Suid-Afrikaners sal onthou hoe fel die Nederlandse regering, veral in die bewindsjare van Joop den Uyl, teen die destydse Suid-Afrikaanse regering te velde getrek het. Min waarnemers van buite sou ooit kon dink dat die einste veroordelende regering die kop van ‘n Ghanese koning iewers laat stof vergaar het nie.
Pas het Zambië dié land se hoogste eerbewys vir ‘n voormalige vryheidsvegter, die Orde van die Arend, aan pres. Jacob Zuma oorhandig. Mense wat geliefdes – waaronder ‘n baba – in ‘n landmynontploffing op ‘n plaaspad aan die dood afgestaan het, of wie se familie in ‘n aanval op ‘n vrouekroeg afgemaai is, of in ‘n aanval op ‘n kerk gesterf het, sal dalk meer as net sinies oor hierdie toekenning wees. Dit is egter moeilik om te oordeel hoe Zuma se historiese perspektief internasionaal hierdeur geskend sal word.
Die maatskappy TNS het ook bekend gemaak dat pres. Jacob Zuma se gewildheid nou tot 58 persent gestyg het.
Dit sal Zuma egter loon om te let wat met die reputasie van sy regstreekse voorganger geword het. Nie alleen word daar uit sommige kringe vuur gespoeg oor oud-pres. Thabo Mbeki se hantering van die Vigskrisis nie, maar Zuma self het Mbeki as hoofonderhandelaar met Zimbabwe afgedank om uiteindelik vordering met die halsstarrige buurman te kan maak.
Zuma het self die geleentheid om te kies hoe die geskiedenis hom gaan onthou. Hy het immers toegang tot adviseurs van die kaliber wat skaars in die Afrika-konteks is. Hy kan dus kies of hy onthou wil word as die president wat die land op ‘n herstelkoers gelei het – in meer as een opsig. Of hy kan onthou word as die president wat die onafhanklikheid van die regbank en dus die grondwetlike demokrasie gesloop het, en die rekord hou vir die meeste teen-korrupsie uitsprake en die minste aktiewe optrede teen hierdie kanker in eie geledere.
Sy bewind kan onthou word as die een met die langste soustrein met ‘n reuse uitgebreide kabinet vooraan en blink motors en ‘n arm massa, of hy kan onthou word as die president wat die soustrein en selfverryking laat ontspoor het.
Die geskiedenis leer dat die wêreld ‘n langer geheue het as wat baie lande graag sou wou hê. Bykans ‘n honderd jaar na die Armeense volksmoord spook hierdie vergryp steeds teen die Turkse staat wat dit steeds as ‘n historiese mite afmaak.
Hitler en Idi Amin word immers nie onthou vir die talle medaljes en eerbewyse wat hulle ontvang het nie.
Stof gaan lê oor bulslagting, maar gaan klere waai?
Nog ‘n bul is kaalhande in ‘n Zoeloeritueel doodgemaak, en die hof het nié ‘n stokkie daarvoor gesteek nie.
Die organisasie, Peta, People fort he ethical treatment of animals, wat baie prominent was in hierdie sage, is egter nie ‘n katjie wat sonder handskoene aangepak kan word nie, en dit laat ook nie sommer los as dit ‘n saak in die oog het nie.
Peta maak daarop aanspraak dat dit meer as twee miljoen lede wêreldwyd het.
Die saak oor die Zoeloe-bulritueel is deur Peta se Asiatiese tak gedryf, met sy swaartepunt in Indië, waar beeste ‘n besondere godsdienstige plek inneem.
Peta is veral bekend vir sy jaarlikse protes teen die jaarlikse Pampelona-bullopie in Spanje. Die hoofelement hiervan is dat lede dieselfde roete ‘n ruk voor die gewraakte geleentheid kaalbas aandurf.
Ook by ander geleenthede is Peta-lede nie ...skaam om die klere te laat waai nie. Hierdeur word verseker dat die oë van die wêreld op hul saak, en die lense van die fotograwe op hul lywe gefokus bly.
‘n Duidelike aanduiding dat Peta nie maar gaan berus by die hofuitspraak nie is dat Peta se veldtog rondom die Zoeloe-ritueel heelwat meer as ‘n 13 000 trefslae op Google oplewer.
In dié stadium is dit nog nie duidelik welke optrede Peta verder in gedagte het nie. Een van die voorste aktiviste teen die slagting, die Indiese advokaat Maneka Ghandi, is in die Hindu Times aangehaal vir ‘n stelling dat duisende studies daarop wys dat mense wat wreedhede teenoor diere pleeg, dikwels ook geweddadig teenoor hul medemens optree.
Die Hindu Times sleep egter self die Fifa-toernooi by die saak by, deur daarop te wys dat minister Sicelo Shiceka volle steun toegesê het aan planne om rituele slagtings by elk van die 2010-toernooi se stadions te doen.
Of Peta planne het om die klere te laat waai of nie, die organiseerders van die Wêreldbeker het nou ‘n bul in die salf.