Iran konfiskeer Nobelvredespryswenner se medalje

Die eerste Moslemvrou wat die Nobel-vredesprys verower het, het ook die eerste persoon in die 108 jaar waarin dié toekenning gemaak word wat haar Nobelprysmedalje kwyt is nadat die Iranese owerheid daarop beslag gelê het.

Shiren Edabi, wat ook Iran se eerste vroueregter was, sê ook haar Erelegioenskap en ring wat sy by die Duitse Vereniging van Joernaliste ontvang het kwyt.

Waarnemers meen die optrede teen Edabi is tekenend van die regering wat al hoe meer onverdraagsaam word teenoor mense wat hulle vir menseregte beywer. Edabi praktiseer nou as menseregteprokureur. Sy het die prys in 2003 verower vir haar pogings om demokrasie in Iran te bevorder.

Iran word deur Verslaggewers sonder Grense (Reporters without Borders) 172ste uit ‘n moontlike 175 lande op die internasionale persvryheidsindeks geplaas. Dié land loop gereeld onder kritiek vanuit hierdie oor deur.    

Herrie se kerrie: Soek die silwer randjie

Dit is amper Kersfees, of soos Herrie verkies om dit te noem, die Christusfees, maar van ‘n gees van vrede op aarde en in die mens ‘n welbehae is daar by die bewoners van die ondermaanse hier te lande nog weinig tekens.

Al is die landswye resessie amptelik verby, wat tradisioneel beteken dat die gestroopte Vrystaat seker oor so drie tot ses maande ook uit die resessie sal beweeg.

Herrie ken ‘n paar mense wat nie meer die koerant koop nie, of selfs nie eens gratis koerante meer wil neem nie, want “alles is negatief.” Herrie is nou nie ‘n gereelde besoeker in 7de Laan nie, maar kan nie dink dat dit daar al te jollie gaan met al Jaansberg se misdaad nie. Tog is dit waarheen mense die werklikheid ontsnap.

Maar Herrie het regtig die laaste ruk hard gedink om ‘n lysie van die positiewe te maak. Aanvanklik kon Herrie nie veel verder kom met positiewe dinge nie soos oom Bran de Wijn wat in sy noppies is dat ys in hierdie hitte sy drankie koud hou, dat Suid-Afrika se sportbeeld mooi in stand gehou word deur oud-Suid-Afrikaners wat so goed vir die Engelse krieketspan vaar, dat juts Sjlôpie nie die pyp gerook het nie, dat Julius Malema nou so – aldus Kovsies se rektor – slim geword het...

En so met al die kafpratery het Herrie se worsie op die kole houtskool verbrand, maar gelukkig hou Herrie van houtskool.

Herrie weet egter daar is nog ‘n paar silwer randjies, en die belangrikste is dat ons land nog godsdiensvryheid geniet. Ons kan dus die Christusfees onbevange vier soos dit hoort. Die donker wolk is egter dat ons die Christusfees self sloop en daarvan “happy holidays” maak, ons onsself in bankrotskap in koop, ‘n klomp mense hul vuurwaens met Bachus se hulp om lamppale gaan vou, en Pumba met die klapperskietery in bevangenheid vrees injaag sodat sy, yslike boerboel, pens en pootjies al bibberend tussen Herrie en mev. Herrie in die katelkooi kom inkruip.

Maar dan, eintlik moet elke dag ‘n Christusfees wees, en ‘n versoeningsdag, en ‘n vrouedag, en ‘n dag wat kinders nie mishandel of verwaarloos word nie, elke dag ‘n dag om aan die mense met gestremdhede en hongerte te dink...

Flou Bokke

Wen die Springbokke is die Kaap Hollands, verloor die Bokke is daar nie eens ‘n silwer randjie om die donker wolk nie.

Om sout in die wonde te vryf, het die Proteas die naweek se sportsake erg donker gekleur deur die wit vlag voor die Engelse boulaanval te hys.

Waaroor bykans alles sportskrywers dit eens is, is dat die Springbokke ‘n te lang seisoen agter die blad het. Dit is net die detail wat verskil.

Iets wat waarskynlik sin maak, is dat afrigter Peter de Villiers se volharding met vreemde keuses geweldige druk op die spelers van werklike meriete plaas. Met hierdie toer het De Villiers homself egter oortref deur die implikasies van die vernietigende Cheetahskrum te misken en spelers wat erg gekarnuffel is in te sluit – met rampspoedige gevolge. Met die raap en skraap om beseerdes te vervang, wat gewoonlik aan De Villiers die geleentheid bied om raak te vat en die beste spelers nader te trek, het hy opnuut plek-plek bottervingers ingespan.

‘n Dieperliggender probleem is egter dalk die impak van beroepsrugby op spelertamheid. Waar talle spelers voorheen in die somer provinsiale krieket, of in die geval van Naas Botha bofbal, en Jonty Rhodes in die winter hokkie, gespeel het en in die winter provinsiale en Springboktruie oor die kop getrek het, was dit nie meer moontlik nie.  

Die geleentheid om in die “af-seisoen” in ‘n ander sportsoort uit te blink het die rugbyspiere die broodnodige kans gegee om te rus, en ander spiere te versterk wat beserings in die rugbyseisoen beter kon absorbeer.

Verskeie Springbokke of goeie provinsiale spelers het ook as atlete uitgeblink, soos wyle Jaco Reinach, Marcello Fiasconaro en Piere Spies (snr). Gerbrand Grobler was moontlik die laaste van die bekende spelers wat in die winter rugby, en in die somer krieket gespeel het, eers vir die Vrystaat en toe vir Noord-Transvaal.  

Met die laat-jaar toere en die Super 14 waarvan die voorbereiding kort na Kersfees begin, is daar egter nie meer van ‘n af seisoen sprake nie. Dit is vererger deurdat die Super 14 nie, soos die rugbybase, die Curriebekerreeks tot ‘n nietigheid laat krimp het nie. Die gevolg is dat Curriebkerspanne nie op hulle laat wag om hul Super 14-spelers so gou as wat prakties moontlik is vir die finale fases van die Curriebeker in te span nie. Met ‘n nog groter reeks wat die Super 14 gaan vervang, gaan spelertamheid ‘n nog groter probleem word.

Verder speel soveel van die land se voorste spelers nou beroepsrugby oorsee, dat die druk nog groter word op die gehalte-spelers wat agterbly. Die “seisoen” in die noordelike halfrond is self ‘n bykanse hele jaar affêre sodat spelers wat hul heil daar gaan soek, nie maklik ook plaaslik kan meeding nie.

‘n Volgende fase is dalk dat die Springbokke binnekort teen ander internasionale spanne sal speel wat gelaai is met Suid-Afrikaners of gewese Suid-Afrikaners, soos die huidige Engelse toets-krieketspan. Die tien Suid-Afrikaners in die Saracens-span wat die Bokke aapstert gegee het is dalk net die voorloper.   

Nuuskommentaar: Die terreur van plaasmoorde

Herman Toerien

Die stelling van die ondervoorsitter van die Christen-Demokratiese Alliansie (CDA), ds. Theunis Botha, dat plaasmoorde niks anders as terreur is om boere van hul plase te intimideer nie, is nie ‘n nuutjie nie. Sy reaksie kom nadat adj. Pres. Kgalema Motlanthe opnuut boere vir die plaasaanvalle geblameer het.

Die syfers na alle kante dui daarop dat mense wat meen plaasmoorde is terreur ‘n punt beet het. Suid-Afrika se amptelike moordkoers is in die omgewing van 40 per 100 000 per jaar teenoor die wêreldgemiddeld van 5, terwyl die syfer onder boere en hul gesinslede by tye in die omgewing van 130 per 100 000 per jaar is. Saam met normale landbouverwante ongevalle, maak dit boer wees in Suid-Afrika ‘n gevaarliker beroep as om ‘n Chinese steenkoolmynwerker te wees.

Daar is nog ‘n manier van hierna kyk. In die ooreenstemmende tyd is ongeveer dubbel soveel mense deur plaasmoorde in Suid-Afrika afgemaai as wat Britse soldate in die oorloggeteisterde Afganistan omgekom het.

Veel is al geskryf oor die wreedheid waarmee plaasaanvalle gepaard gaan.

Dit beteken nie die regering het gaan sit en ‘n beleid geformuleer dat boere deur plaasmoorde van hul plase af geïntimideer moet word nie. Dat die regering egter dade en uitsprake stilswyend gekondoneer het wat ongeveer dieselfde impak het, is egter ook so. Dit het byvoorbeeld ‘n appèl teen ‘n bevinding van die Menseregtekommissie gekos om die slagkreet “Kill the Boer, kill the farmer” tot haatspraak verklaar te kry.

‘n Vorige minister van Landbou, Lulu Xinwana, was deurlopend by boere in onguns oor uitsprake. Haar Kerkplein-uitbarsting teen boere wat hul plaaswerkers sou mishandel was gebaseer op ‘n verslag van ‘n enkele voorval in die Wes-Kaap. Hierdie insident het boonop geblyk die gevolg van fabrikasie van ‘n Nie-regeringsorganisasie te wees wat ‘n vroulike plaaswerker voorgesê het. Sy het later tot bekering gekom, en erken dit was vals en die boer om vergifnis gevra.

Nog later het dit geblyk dat die Onafhanklike Klagtedirektoraat dié beweerde voorval ondersoek het, en dit as vals bevind het, en dat die regering reeds sewe maande in besit van hierdie OKD se verslag was toe die minister haar opmerkings gemaak het. Ook die langdienende adjunk-minister van Landbou en Grondsake, wyle Dirk du Toit, was bekend vir sy gelaaide uitsprake.

Nou het Motlanthe ook die skuld vir plaasaanvalle op die boere self gepak. Sy stellings oor hoe boere hul werkers sou behandel is nie net grof veralgemeend nie, dit is al deur verskeie amptelike ondersoeke onder die loep geneem, en as ‘n vals aanname bevestig. Een so ‘n ondersoek was ‘n gesamentlike poging van Agri Wes-Kaap en die destydse ANC-beheerde provinsiale departement van Landbou, en die ander ‘n peperduur ondersoek deur die destydse Vrystaatse Premier, Winkie Direko wat onder meer behels het dat getuies op staatskostes van heinde en verre aangery is.

Die Wes-Kaapse ondersoek was skaars afgehandel of ‘n string NRO’s en politici uit die Wes-Kaap gaan eenvoudig voort met die aantygings tydens ‘n nasionale grondberaad. Die waarheid word gewoon te maklik vir politieke munt opgeoffer.

Statistieke SA het pas weer syfers bekend gemaak oor hoe die aantal kommersiële boerdery-eenhede in Suid-Afrika deurgaans verminder. Verskeie faktore speel ‘n rol, maar dat baie mense nie meer kans sien vir die blootgestelde lewe op plase nie, is ook waar. Die ironie is dat verskeie boere wat vir hul veiligheid op die dorp gaan woon het – waaronder ‘n vroueboer van Boshof en ‘n boer van Paul Roux, kort na mekaar in hul dorpshuise vermoor is.

Grusame aanvalle soos hierdie kan as niks anders nie as terreur beskryf word, selfs al sou dit nie spesifiek of deurgaans politieke terreur wees nie – is die kommandostelsel ontbind.

Rasgedetermineerdheid

Ons hoor gereeld iemand sê: “Ek was nooit ‘n rassis nie, totdat....”

Dit is egter my eerlike ervaring dat meer en meer mense nie net rasbewus word nie, maar sommer pleinweg rassisties word, en boonop openlik is daaroor.

My verdere waarneming is dat dit ook min of meer een gemeenskaplike oorsaak het – die heethoofuitsprake van mense soos Julius Malema.

Dit is ook duidelik dat ons kultureel in transito is, en soos gewoonlik met die fase van kulturele verhuising betref, veral na ‘n onbekende nuwe kulturele identiteit, val die wiele dikwels grootliks af.

Die warboel oor identiteit met ‘n rasgedetermineerdheid word waarskynlik ten beste gedemonstreer deur ‘n artikel in vandag se Rapport deur Max du Preez wat op ‘n boek, Begging to be Black, van Antjie Krog reageer.

Max en Antjie het veel meer in gemeen as bloot die feit dat beide uit die Kroonstad-omgewing kom. Beide het hul bekendheid deur die geskrewe woord verwerf, en die bekendheid is in wisselende mate deur penbedrewenheid en alternatiewe politieke sienings bepaal.

Tog staan hulle nou oor hoe om met ras-identiteit om te gaan weerskante van ‘n diep kloof.

Heel toevallig, op die teenoorgestelde blad, het ‘n bruin man, Johan Maarman, ook ‘n eiertjie of wat oor rassisme te lê.

Ek het onlangs geskryf oor hoe die een deel van die gemeenskap se geslotenheid rondom die Engelse pers, en ‘n ander rondom die Afrikaanse pers, tot twee verskillende persepsies van die werklikheid bydra. Dié skeiding is grootliks rasgebonde. http://fotostaatsentrum.posterous.com/opstel-mediafokus-se-moontlike-rol-in-polaris

Volkeregtelik word regte gegun aan mense van verskillende identiteite, of te wel volke, maar ras as norm word uitgesluit. Vir sommiges is ras egter ononderhandelbaar om volksidentiteit, of uitgebreide volksidentiteit te bepaal, soos die aandrang in ‘n wye spektrum dat die Afrikaner per definisie wit moet wees, of dat Africans per definisie swart moes wees, of as dit nie anders kan nie, na inheemse Africans of African Africans te verwys.

Net sodat daar nie ‘n misverstand moet wees dat oor ras sterk gevoel word nie.

‘n Groot deel van die verset teen die “nuwe” Afrikaanse Bybelvertaling (darem al drie dekades oud) is dat dit hom nie so lekker leen tot die “bewys” van die belangrikheid van ras nie, of selfs dat sommige rasse “geneties” nie in die hemel kan kom nie.

Waar die Mbeki-era die klimaat stilweg help skep het, blaas die Malema-Manyi-era dit hard aan. Die Mbeki-era het ietwat verder gegaan as om ‘n prestige-waarde aan “swart” te gee, dit het te veel polariserende elemente geduld – heethoofuitsprake oor byvoorbeeld plaaseienaarskap wat nie aangespreek is nie, die effektiewe stilswye oor plaasmoorde en die nie-repudering van heethoofdige sothede deur ministers.

Geleidelik het die “ek was nog nooit ‘n rassis nie, maar nou...”-brigade in reaksie gegroei en verbaal begin kers vashou by diegene wat nog altyd hul rasidentiteit op ‘n manier aangehang het.

Die verskil (veralgemeend gestel) was dat die ou “rassiste” dit op ‘n manier ideologies geregverdig het. Die ideologiese regverdiging mag verdag wees, en mag in ander se oë bedenklik gewees het, maar dit was – en is – ‘n ideologies en selfs godsdienstig-verskanste vastrapplekke. Die nuwe “aankomelinge” is egter nie so “sebore nie”, hulle is so “semoer.” Dis mense wat iewers in die lewe ‘n bloedneus oor sy velkleur gekry het. Hy kon om daardie rede nie ‘n werk kry nie, hy is van ‘n kontrak uitgesluit, sy pa het sy werk oor velkleur verloor, omdat teen ‘n wit kontrakteur gediskrimineer is en ‘n swart kontrakteur gekies en aangejaag het... In die proses maak dit nie saak of die swart kontrakteur verbrou het omdat hy swart is nie, of dalk dat hy in ‘n te diep kant vir sy ervaring ingegooi is nie, die feit is dit manifesteer hom op die rassekaart.

Nog ‘n rede is dat dit nie meer help om regstegnies korrek te wees nie. Die internasionale reg en grondwet erken sekere minderheidsregte, en maak Afrikaans onder meer ‘n amptelike taal. Wanneer hierdie grondwetlike regte egter in die pad staan van “transformasie” kom word daardie regte sondermeer ondergeploeg. Nou hoe gemaak as daardie regte niks met ras te make het nie, maar sake soos taal en ander kultuurelemente?

Dan, soos prof. Jonathan Jansen dit by geleentheid gestel het, word die “groepsidentiteit” verdag gemaak deur dit as ‘n rookskerm vir rasidentiteit (wat dit in die praktyk soms wel mag wees) te verklaar en as “rassisme” beveg. (Dit herinner op ‘n manier na die “oorkoming van rasprobleme deur hier en daar iemand (tydelik) tot ere-witte te verklaar).

As iemand dan weens sy kultuuridentiteit in elk geval as rassis afgemaak word en sy kultuuridentiteit as “verkeerd” uitgestippel word, waarom dan nie maar sommer ‘n rassis word nie en al die moeite spaar nie?

Die ANC sal nie maklik hierdie sake aanspreek nie. Sou iemand ‘n opname onder ‘n breë groep ANC-kiesers maak oor die verband tussen hul politieke keuse, en steun vir beleid, sal waarskynlik bitter min ideologies veronderstel wees om hul kruisies by die ANC te trek. Ander opnames toon dit in ieder geval in wisselende mates, soos die persentasie Suid-Afrikaners wat teen aborsies gekant is (met die ANC daarvoor), graag die doodstraf heringestel wil hê, en vele meer. Dit wat die kiesers na die ANC trek is ...die rasidentiteit.

Dit suurdeug deur na die ontwikkeling van poele materie en anti-materie – en waar dit in aanraking kom, daar ontplof dit.

Hier en daar word pogings aangewend om dit aan te spreek, maar verskriklik lomp soos ‘n onlangse aksie juis op Kovsies wat grootliks uit ‘n sosiologiese benadering, of te wel, groep (ja!)-psige aangespreek is. Dan word ellelange debatte gevoer en snuifgetrap oor versoening of nie versoening nie, maar belangriker, vergifnis of nie vergifnis nie. Dis nie onbelangrik nie, maar slegs ‘n fraksie van die terreine waarop die problematiek ontwikkel, en waardeur dit aangespreek moet word.

En terloops, mnr. Manyi, nie-rassigheid word nie bevorder deur rassisme lewend te hou nie. Deur daardie vuurtjie te koester word te veel kruit in die omgewing witwarm.

Agtergrond

Vandat my artikel “Boodskap uit Europa” in gister se By verskyn het is daar ‘n ligte stormloop na my blog. Mense wat blykbaar wil weet wie en wat ek is.

Uit die blog, ongelukkig, sal nie veel wysgeraak word nie. ‘n Vryskutskrywer skryf vir die mark wat die mark wil hê, so min of meer.

Laat ek dus probeer help en ek begin wat vir my belangrik is:

Ek is ‘n gesinsman, met twee seuns waarvan die jongste outisties is. Ek meld dit spesifiek want ons gesin se staanplek in die samelewing word grootliks hierdeur beinvloed.

Ons gesin het onlangs lidmate van die Hervormde Kerk geword, nadat ons lank Doppers was, maar ek en my vrou het altwee NG grootgeword.

Ek was in ‘n stadium verhoudingsbeampte in die Vrystaat en ook die eerste verhoudingsbeampte in die land wat eers bruin, en toe swart personeel aangestel het. Ek het ook ‘n spesiale toekenning by die Welwillendheidstigting gekry wat my destydse baas deur ‘n bode in ‘n oopgemaakte koevert by my in die kantoor laat aflewer het. Na ek die Welwillendheidstigting gevra het om nie daardie roete te volg nie, want dis wat gaan gebeur.

Ek is ook in die nuwe Suid-Afrika, na ek twee en ‘n half jaar lank buite beurt bevorderbaar as adjunk-direkteur waargeneem het, deur ‘n blanke, manlike, Afrikaanse klerk van die voertuigpoel vervang. Hy is nou ‘n prominente ANC-politikus. Die Openbare Beskermer versuim om na 14 jaar sy finale bevinding hieroor bekend te maak.

Ek het ook die ontnugterende ervaring gehad dat ‘n hoofdirekteur uit die ou bedeling my voor die regsadviseur ingeroep het en gemaan het dat my felheid teen korrupsie vir die nuwe regering ‘n probleem skep, en dat ek diskresie moet aanleer, en dat hy dit voor die Here sal ontken as ek hom ooit sou aanhaal. Dit is iemand wat baie graag Here, Here gesê het.

Ek was ook ‘n provinsiale navorser en mediaman van die ACDP, maar is meer  as ‘n jaar voor ek weg is, reeds van die ACDP se nasionale mediaverklarings se verspreidingslys afgehaal, en dit het my bykans 18 maande geneem het om vas te stel wat ek verkeerd sou gedoen het, het ek vasgestel ek is onderwerp aan “straf” vir iets waaraan ek onaandadig was.

Die krapperigheid waarmee ek in die Suid-Afrikaanse politieke opset inpas maar volgehoue betrokkenheid is miskien deel van my aard – as disleksielyer het ek op skool sowat 20 persent onderpresteer, en tog skryf ek graag en baie – met baie spelfoute.

Ek skryf graag humorrubrieke en woordsketse, en een so ‘n storie het ook al in Huisgenoot verskyn.

Geen mens se aard kan in minder as ‘n bladsy regtig vasgevat word nie.

Herman

Nuuskommentaar: SAPD se klag by persombudsman teen Volksblad teruggetrek

Herman Toerien

In die aanloop en na afloop van die Konfedereasiebekertoernooi was die polisie duidelik ongemaklik oor die persepsie wat die publiek en besoekers oor die misdaadsituasie in die land sou ontwikkel. Veral die polisie in gasheerstede vir volgende jaar se Sokkerwêreldbeker-eindtoernooi is met ‘n vergrootglas dopgehou.

Boonop het dit in dieselfde tyd aan die lig gekom dat verskeie polisiestasies met hul misdaadsyfers gepeuter het om sake beter te laat lyk, en is ondersoeke gelas en is selfs opgetree.

Dat van die stasiekommissarisse onder die druk sou swaarkry was te wagte. In Bloemfontein is ‘n vrou wat ‘n rooftog gerapporteer het wat toe die koerant gehaal het, deur die stasiekommissaris gebel en erg uitgetrap omdat sy, soos dit gestel is, “petty crime” gerapporteer het. Volgens hom word “petty crime” nie gerapporteer nie want dit werp ‘n swak indruk op die polisie.

Die vrou het dit bloot ter wille van ‘n versekeringseis gerapporteer omdat sy in ieder geval te min vertroue in die polisie se vermoë om die skuldige aan te keer.

In nog ‘n geval, wat net die buitelandse media en IOL gehaal het, is ‘n Brit wat in dieselfde tyd die wedstryd tussen die Britse en Ierse Leeus en die Cheetahs bygewoon het, naby die gastehuis waar hy tuisgegaan het met ‘n harde voorwerp oor die kop geslaan en beroof. Die man, Midge Fergusson, het aan IOL vertel dat hy deur ‘n senior polisieman besoek is terwyl hy in intensiewe sorg gelê het, en die indruk gekry het die polisieman is erg bekommerd oor die impak van slegte publisiteit oor die voorval, en minder bekommerd oor die voorval self.

Kort hierna het die provinsiale polisiekommissaris alle kommunikasie met Volksblad en sy 13 tuiskoerante opgeskort. ‘n Klag is ook hierna by die Persombudsman gelê.

Dit het geblyk dat die SAPD ongelukkig was oor twee berigte, wat in hoofsaak impliseer dat die provinsiale kommissaris se vriende bevoordeel word. In die een geval het dit gehandel oor ‘n polisieman wat ‘n kollega so erg aangerand het dat hy rekonstruktiewe chirurgie moes ondergaan. Die beweerde aanrander is eers na heelwat gemeenskapsdruk geskors, maar die skorsing is later opgehef, en die man boonop terugwerkend bevorder.

Die mediaboikot teen Volksblad is mettertyd opgehef, en nou het die SAPD ook die klag by die Persombudsman teruggetrek voor die saak bereg kon word.

Op papier het Suid-Afrika, in internasionale terme, buitengewone persvryheid en word dit onder meer pertinent in die grondwet verskans. Die grondwet bevat ook bepalings oor die reg op toegang tot inligting wat die persoon se regte raak.

In die praktyk kom daar egter dadels van as die staat eenvoudig inligting weerhou soos in die geval van Staatsdieskommissie se ondersoek na die nuwe Openbare Vervolger, Menzi Simelane se geskiktheid. Selfs die grondwet vereis dat ‘n persoon geskik vir aanstelling in ‘n staatsgefinansierde pos moet wees.

Dr. Essop Pahad, destydse minister in die presidensie, se dreigement dat die staat advertensies van sekere media kan weerhou, was niks minder nie as ‘n vinger in die oog druk van persvryheid.

Wat die polisie betref, is daar net een manier om nie negatiewe publisiteit te kry nie, en dit is om so ver moontlik niks verkeerd te doen nie, en om genadeloos en sigbaar teen vrot appels in eie geledere op te tree. Vrot appels, soos die polisie wat versuim het om meer as ‘n dosyn hofbevele wat teen ‘n spesifieke persoon verkry is, uit te voer.

Die koestering van vrot appels hou implikasies in soos om die stygende aantal sterftes van mense in polisieselle te verduidelik.      

Obama te wit, te swart, te groen

In ‘n studie deur die Universiteit van Chicago is bevind dat pres. Barack Obama se ondersteuners hom op getinte foto’s van die president witter skat as wat hy werklik is, en dat sy teenstanders hom weer swarter skat as wat hy werklik is.

Sy grootste onmiddellike probleem is egter dat teenstanders in die Kongres hom as te groen beskou, nadat die president aangekondig het dat hy die VSA aanstaande maand in Kopenhagen gaan verbind tot ‘n 17 % afname in koolstofgasse oor die volgende dekade, en ‘n 83 % vermindering teen die middel van die eeu.

Obama se groen planne sal hoër koste vir die sakesektor en Yankeepubliek inhou. Tóg meen die meeste waarnemers sy planne word nie as té donkergroen ervaar nie.

Om die voorgenome beloftes by die Kopenhagen-klimmaatberaad gestand te doen, sal die deurvoer van ‘n komplekse stel wetgewing en maatreëls deur die kongres behels. Hieronder tel verskeie maatreëls om ‘n liggroen randjie om die donkergroen wolk te plaas om die impak vir verbruikers te versag. Met die versagtende maatreëls word beraam dat dit die gemiddelde huishouding sowat $173 per jaar meer sal kos, en daarsonder $890. Ander raam die bykomende koste sal tussen $900 en $3 000 per jaar wees.

Die beperking van koolstofdioksied kan egter ook miljoene lewens spaar van mense wat andersins aan hart- en longtoestande sou gesterf het.    

Nuuskommentaar: Trias politica bly onder druk

Groen bande onderweg

Europeërs kan van November 2012 af kies hoeveel brandstofverbruik en geraasbesoedeling hul motorbande moet hê. Bande word van dan af toegerus met etikette wat die groen eienskappe van bande verklap.

Bande se bydrae tot motors se brandstofverbruik is sowat 20 – 30 %. Die “groenste” bande kry ‘n A-gradering, en die “rooiste” ‘n G-simbool.  

Hierdeur, meen die Europese Unie, kan motoriste ‘n bewuste bydrae tot ‘n beter klimaat lewer. Dit maak deel uit van ‘n pakket om teen 2020 tot ‘n 20 % besparing van energieverbruik in Europa te lei.